Maak kennis met Renee

Renee ging na de middelbare school studeren aan het conservatorium, afdeling schoolmuziek. Daar leerde ze hoe ze muziekdocent kon worden in het basisonderwijs en het voortgezet onderwijs. Het was een ontzettend leuke opleiding en ook een prachtig beroep. Toch bleef er iets knagen.

“Als muziekleraar heb je geen eigen klas. Je komt steeds een half uur of een uur in een groep om muziekles te geven. Het is een leuk vak, de kinderen zijn enthousiast, maar je bouwt geen echte band op.”

“Doordat je telkens maar kort voor een groep staat, leer je de kinderen niet goed kennen. Ik zat thuis met fotolijsten voor mijn neus om de namen van de kinderen te oefenen.”

Op den duur merkte ze vooral in het voortgezet onderwijs dat het haar steeds minder voldoening gaf. “De enige leerlingen die ik echt bij naam kende, waren de opvallende types die regelmatig aangesproken moesten worden. De rustige, fijne kinderen verdwenen een beetje naar de achtergrond.”

Lesgeven zat haar wel in haar bloed; overgrootvader was directeur van een basisschool, opa was meester en verschillende tantes gaven ook les. Haar ouders stimuleerden haar om een switch te maken: naar de PABO en daar een verkorte opleiding volgen.

Twee jaar later, met een nieuw diploma op zak, begon ze haar carriere als leerkracht basisonderwijs.

In het basisonderwijs vond ze precies wat ze miste: een eigen klas en de tijd om echt een band op te bouwen. Je ziet kinderen elke dag, leert ze goed kennen en kunt ze volgen in hun ontwikkeling. Dat maakt het werk persoonlijker en betekenisvoller. Ze geniet ervan om niet alleen lessen te geven, maar ook echt een rol te spelen in het leven van de kinderen. “Juist die rustige, lieve kinderen die eerst wat op de achtergrond blijven, zie je nu opbloeien. En daar doe je het voor.”

Kort samengevat: in het basisonderwijs draait het voor haar om echte verbinding met kinderen en de kans om ze dagelijks te zien groeien.